Kolory szlaków narciarskich. Co oznaczają?

Skala trudności tras narciarskich to system oznaczeń narciarskich tras zjazdowych, nartostrad, tras biegowych i szlaków narciarskich stosowany w ośrodkach narciarskich i umożliwiający narciarzom wybór tras odpowiadających ich umiejętnościom. Nie istnieje jednolity światowy system oceny trudności tras, jednak w większości krajów stosuje się oznaczenia kolorami lub kształtami znaków ustawionych wzdłuż tras.

I o ile kolor szlaku pieszego czy rowerowego nie odzwierciedla jego poziom trudności, o tyle w narciarstwie to właśnie barwa mówi nam o rodzaju zjazdu, z jakim mamy się zmierzyć. Obecnie  system oznaczeń tras narciarskich oparty jest na trzech kolorach: niebieskim, czerwonym i czarnym. Przy ocenie stopnia trudności narciarskiej trasy zjazdowej i nartostrady bierze się pod uwagę ukształtowanie terenu, zalesienie, zabudowania oraz inne obiekty znajdujące się w bezpośredniej bliskości trasy. W przypadku narciarskiej trasy biegowej, gdy którykolwiek z jej parametrów odpowiada parametrowi z wyższego stopnia trudności, narciarską trasę biegową kwalifikuje się według wyższego stopnia trudności.

• Trasa niebieska – jest to szlak łatwy, o maksymalnym stopniu nachylenia w profilu podłużnym do 10%, maksymalnej długości do 10 km lub o maksymalnej różnicy poziomów na 1 km trasy do 40 m, nieposiadający odcinków z trudnymi podejściami i zjazdami oraz nachylenia poprzecznego

• Trasa czerwona – jest to szlak trudny, o maksymalnym stopniu nachylenia w profilu podłużnym do 20%, o maksymalnej długości do 20 km lub o maksymalnej różnicy poziomów na 1 km trasy do 80 m, posiadający niezbyt liczne odcinki z trudnymi podejściami i zjazdami

• Trasa czarna – jest to szlak bardzo trudny, o maksymalnym stopniu nachylenia w profilu podłużnym powyżej 20%, o długości powyżej 20 km lub o maksymalnej różnicy poziomów na 1 km trasy powyżej 80 m, posiadający liczne odcinki z trudnymi podejściami i zjazdami

Podany powyżej podział stopni trudności obowiązuje w Polsce od 2011 roku. Wcześniej skala trudności była 4-stopniowa, a nadawanie stopnia trudności tras było pozostawione organizacjom GOPR lub TOPR.

Gdy obowiązywała czterostopniowa skala trudności, oprócz kolorów – niebieskiego, czerwonego i czarnego, był też kolor zielony. Trasy oznaczone zielonym kolorem należały do najłatwiejszych. Średnie nachylenie wynosiło tutaj do 15 proc. (9°), natomiast maksymalne 21 proc. (12°). Kolorem zielonym oznaczane były trasy idealne dla dzieci oraz osób początkujących. Nie osiągano na nich dużej prędkości, ale panowały tam odpowiednie warunki umożliwiające spokojną naukę.

Obecnie przy ustalaniu kolorów tras bierze się pod uwagę nachylenie, ukształtowanie terenu oraz obecność innych obiektów przy trasie. Dlatego warto na spokojnie przemyśleć, która trasa będzie dla nas odpowiednia. Pamiętajmy, by nigdy nie przeceniać swoich możliwości, gdyż stawiając sobie poprzeczkę zbyt wysoko, kłopoty ze zjechaniem będziemy mieć zarówno my, jak i pozostali uczestnicy stoku.

Zobacz też:

Idealne miejsca dla narciarzy w Polsce. Gdzie oddać się zimowemu szaleństwu?

Jak przygotować się do sezonu narciarskiego?

Sezonówka dla narciarzy w Tatrach. Wyjątkowa oferta Polskich Kolei Linowych

Już dziś zarezerwuj swój wymarzony nocleg w górach