Skansen w Sidzinie – Muzeum Kultury Ludowej realizuje zadania zgodne z ustawą o muzeach poprzez: prowadzenie prac związanych z przenoszeniem konserwacją i odbudową pozyskanych obiektów, gromadzenie, inwentaryzowanie, katalogowanie zbiorów, prowadzenie działalności wydawniczej; organizowanie wystaw; przygotowanie i prowadzenie muzealnych zajęć edukacyjnych z regionalizmu, warsztatów tradycyjnego rzemiosła; promocję i prezentację Muzeum na zewnątrz; organizowanie posiadów, konkursów, imprez plenerowych, spotkań; udostępnianie zbiorów zwiedzającym poprzez oprowadzanie grup zorganizowanych i osób indywidualnych po stałych wystawach Muzeum, udzielanie informacji dla studentów z różnych uczelni, prasy, radia; współpracę z instytucjami kultury i oświaty, oraz stowarzyszeniami.

Historia Skansenu w Sidzinie-Muzeum Kultury Ludowej sięga 1963 roku, kiedy to dwoje ludzi, którym leżała na sercu dbałość o kulturę i lokalne obyczaje, zauważyło że równocześnie z wybudowaniem we wsi trakcji elektrycznej i dostarczeniem energii idą w zapomnienie (są masowo niszczone i wyrzucane) urządzenia oraz proste, niewymagające zasilania sprzęty codziennego użytku, które służyły przez długie lata kolejnym pokoleniom ludzi zamieszkujących podbabiogórskie wsie. Tymi osobami byli: pan Adam Leśniak – sidzinianin z urodzenia, nauczyciel, regionalista, miłośnik rodzimej kultury i tradycji oraz miejscowy proboszcz – ksiądz Józef Świstek, urodzony w Makowie Podhalańskim, rozmiłowany w terenach Spisza, Orawy i okolic Babiej Góry, krasomówca i gawędziarz, niosący światełko oświecenia wiernym, propagujący język polski we wszystkich nabożeństwach. Ksiądz Świstek miał duży szacunek dla zabytków, dawnej tradycji i spuścizny wieków, którą nie tylko sam pieczołowicie pielęgnował, ale i zachęcał do tego samego innych. Kapłan z zamiłowaniem zbierał i kolekcjonował ludowe świątki, malowidła na szkle oraz inne zabytkowe przedmioty, które jako pierwsze eksponaty zaczął gromadzić w latach 50-tych XX wieku. Wtedy w Domu Wczasów Dziecięcych w Sidzinie, którego kierownikiem był Pan Adam Leśniak, utworzona została pierwsza izba regionalna, w której swoje miejsce znalazły wychodzące z użycia sprzęty oraz pamiątki z okresu II wojny światowej.

W Sidzinie na roli Binkówka, znajdował się malowniczo położy nad potokiem Kamycko teren, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony pod budownictwo. Sobie tylko znanym sposobem pan Adam Leśniak pozyskał część tego terenu na potrzeby utworzenia muzeum, dzięki czemu w 1963 roku z okazji 400-lecia powstania wsi Sidzina w tym niezwykle urokliwym miejscu, ukrytym za zasłoną lasu, otwarto skansen. Postawiono tam wówczas pierwszy budynek –  chałupę Banasika, przewiezioną z Małej Sidzinki. Sidziński Skansen został założony jako oddział Orawskiego Parku Etnograficznego w Zubrzycy Górnej i tak funkcjonował aż do 2009 roku, kiedy to stał się samodzielną samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest gmina Bystra-Sidzina.

W chwili obecnej ekspozycję skansenu stanowi 8 obiektów, są to:

Chałupa Banasika

Chałupa Anny Kozioł (Trutego)

Lamus, spichlerz

Kuźnia (Trzopa, Gawrona)

Chałupa Wójta Maja (Kostkowioka)

Dzwonnica loretańska

Młyn wodny

Zagrodowa chałupa Gałki z Bystrej

POZA SEZONEM W OKRESIE 1 LISTOPADA – 30 KWIETNIA

SKANSEN CZYNNY DLA ZWIEDZAJĄCYCH OD PONIEDZIAŁKU DO PIĄTKU

W GODZINACH 8:00 – 15:00

W WEEKENDY OPROWADZANIE PO SKANSENIE WYŁĄCZNIE DLA GRUP ZORGANIZOWANYCH

PO WCZEŚNIEJSZYCH USTALENIACH TELEFONICZNYCH, NAJPÓŹNIEJ DO CZWARTKU POPRZEDZAJĄCEGO WEEKEND ODWIEDZIN DO GODZ. 15:00

Uprzejmie informujemy że informacje zawarte w ogłoszeniu pochodzą ze strony:

skansen.bystra-sidzina.net