Ustronne miejsca w pobliżu Poznania

Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach, czyli skansen wsi wielkopolskiej - oddział Muzeum Pierwszych Piastów, położony nad brzegiem jeziora Lednica, gromadzący, zabezpieczający i eksponujący przedmioty i obiekty architektoniczne z obszaru Wielkopolski.

W skansenie prezentowane są domy, budynki inwentarskie, stodoły wraz z wyposażeniem. Poszczególne budynki zorganizowane są w zagrody i zorientowane w taki sposób by całość tworzyła naturalnej wielkości wieś. Kompozycję uzupełniają drewniany kościół, kaplica, barokowy dwór z folwarkiem, karczma, wiatraki, młyn wodny. Najmłodszy budynek pochodzi z 1935 roku a najstarsze elementy datowane są na rok 1602.

W zespole dworskim oraz w części budynków znajduje się także ekspozycja muzealna prezentująca przedmioty codziennego użytku ilustrujące rolnicze i rzemieślnicze życie.

Ostrów Lednicki to największa z pięciu wysp na jeziorze Lednica, położona w jego południowej części, prawdopodobne miejsce Chrztu Polski. Na wyspie znajduje się stanowisko archeologiczne oraz od 1969 roku Muzeum Pierwszych Piastów. W 1994 roku wyspa została wpisana na listę pomników historii i jest jednym z najważniejszych miejsc historii Polski. Za panowania Mieszka I i Bolesława Chrobrego była jednym z głównych ośrodków obronnych i administracyjnych Polski. Na wyspie, w centrum plemienia Polan (tuż obok ważnego, dawnego strategiczno-handlowego traktu lądowego oraz wodnego między Poznaniem a Gnieznem), zachowały się pozostałości grodu oraz relikty najstarszego w Polsce zespołu preromańskiej architektury pałacowo-sakralnej (z basenami do chrztu) i wolno stojącego kościoła cmentarnego z grobami w nawie i aneksach. Obydwa obiekty wzniesiono w czasach panowania Mieszka I (tuż przed 966 rokiem).

Wielkopolski Park Narodowy położony nad Wartą, na południe od Poznania, w trójkącie miast Luboń-Stęszew-Mosina, utworzony został w 1957 r., na powierzchni 7584,93 ha. W Parku utworzono 18 obszarów ochrony ścisłej, które chronią rozmaite formy krajobrazu polodowcowego oraz najbardziej naturalne zbiorowiska roślinne, a także związane z nimi zwierzęta.

Siedziba dyrekcji Parku oraz Muzeum Przyrodnicze Parku mieszczą się w Jeziorach, nad Jeziorem Góreckim – w centralnej części WPN. Do Jezior prowadzi droga zwana Greiserówką.

Pałac w Rogalinie jest oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu. Od 2018 zespół pałacowo-parkowy posiada status pomnika historii.

Pałac w Rogalinie wybudował w latach 1770-1776 Kazimierz Raczyński pełniący funkcję pisarza koronnego, a następnie starosty generalnego Wielkopolski i marszałka nadwornego koronnego. Za pałacem rozciąga się ogród francuski z zamykającym go kopcem, z którego dawniej rozpościerał się widok w kierunki rzeki Warty.

W latach 1817-1820 wnuk Kazimierza, Edward Raczyński wzniósł w ogrodzie kościół-mauzoleum pod wezwaniem św. Marcelina wzorowany na rzymskiej świątyni maison carree w Nimes we Francji oraz poszerzył założenie o park krajobrazowy. W pałacu z kolei przebudował salę balową na neogotycką zbrojownię mającą sławić dawne dokonania militarne Polaków. W 2 połowie XIX wieku powstała obecna forma dziedzińca, z gazonem i alejami kasztanowymi.

W 1910 roku powstał budynek galerii, w którym umieszczono dostępną dla publiczności kolekcję malarstwa europejskiego i polskiego przełomu XIX i XX wieku, uznawaną przed II Wojną Światową za najlepszy zbiór malarstwa współczesnego na ziemiach polskich.

Po II wojnie światowej pałac został przejęty przez władze PRL i w 1949 roku stał się oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu. Edward Bernard Raczyński założył w 1990 roku Fundację im. Raczyńskich w Poznaniu i przekazał jej pałac i park w Rogalinie, Galerię Rogalińską przy Muzeum Narodowym, której pozostawał faktycznym właścicielem, oraz przysługujące mu prawa do majątku ziemskiego otaczającego pałacu i parku rogalińskiego. Pałac i park w Rogalinie pozostały we władaniu Muzeum Narodowego w Poznaniu.

Galeria malarstwa mieszcząca się w budynku z 1910 roku zawiera zbiory gromadzone przez czterdzieści lat przez Edwarda Raczyńskiego i zgodnie z jego wolą udostępnia dla zwiedzających około 250 z ponad 300 prac ocalałych z pierwotnego zbioru.

Rogaliński Park Krajobrazowy rozciąga się po obu stronach rzeki Warty, od Wiórka i Puszczykowa w pobliżu Poznania aż do Zbrudzewa i Góry koło Śremu. Został utworzony w 1997 celem ochrony największego w Europie skupiska wielowiekowych dębów szypułkowych rosnących w dolinie Warty, licznych starorzeczy, a także wartości historyczno-kulturowych.

Przez teren parku przebiegają cztery znakowane szlaki turystyczne: Szlak turystyczny Osowa Góra - Sulęcinek (Rogalinek – Rogalin), Szlak turystyczny Wiórek-Rogalinek (Wiórek – Rogalinek), Szlak turystyczny Iłowiec - Otusz (Mosina PKP – Rezerwat Goździk Siny – dworzec PKP w Pecnej) oraz Szlak turystyczny Żabno - Drużyna Poznańska (Żabno – Krajkowo Folwark – Drużyna Poznańska). Dodatkowo przez park prowadzi z północy na południe Wielkopolska Droga Świętego Jakuba, przekraczająca Wartę w Rogalinku. Przebiega też tędy siedem znakowanych szlaków rowerowych i dwa znakowane szlaki konne w Rogalinie i z Wiórka do Sasinowa.

Arboretum w Kórniku to najstarsze i najbogatsze w gatunki arboretum w Polsce i czwarte co do wielkości kolekcji w Europie. Na powierzchni ponad 50 ha znajduje się ponad 3500 taksonów drzew i krzewów, w tym wiele egzotycznych.

Arboretum wraz z Zamkiem wpisane jest do rejestru zabytków, natomiast od 2011 roku Zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym – nekropolią właścicieli wpisany został przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na listę pomników historii.

W Kolekcji Arboretum znajdują się kilkusetletnie okazy drzew rodzimych, przede wszystkim lip, buków, i dębów, jak i dobrze zadomowione ponad stuletnie egzemplarze egzotycznych magnolii drzewiastych, jodeł greckich czy cypryśników błotnych z wykształconymi pneumatoforami (najstarsze w Polsce).

Obecnie na terenie arboretum w Kórniku znajdują się Instytut Dendrologii PAN z ogrodami doświadczalnymi oraz muzeum dendrologicznym. Warto także wiedzieć, że w arboretum po raz pierwszy w Polsce stwierdzono występowanie owadów i szpecieli.

Park Krajobrazowy Puszcza Zielonka położony jest na północny wschód od Poznania, między Murowaną Gośliną, Skokami, Kiszkowem i Pobiedziskami.

Park został utworzony w 1993 roku, w celu zachowania i ochrony największego i najbardziej zbliżonego do naturalnego kompleksu leśnego, o dużych wartościach przyrodniczych i naukowo-dydaktycznych. W obrębie parku utworzone są rezerwaty przyrody: Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej, Las Mieszany w Nadleśnictwie Łopuchówko, Żywiec Dziewięciolistny, Jezioro Czarne iJezioro Pławno.

Sporym zainteresowaniem turystów cieszy się także szlak kajakowy wytyczony na terenie parku.

Meteoryt Morasko to krajobrazowo-leśny rezerwat przyrody położony w północnej części Poznania, na Morasku i graniczący bezpośrednio z Suchym Lasem. Na jego terenie mieszczą się kratery, które zdaniem większości badaczy powstały w wyniku upadku meteorytu Morasko ok. 5 tys. lat temu.

Na terenie rezerwatu znajduje się najwyższe wzniesienie Poznania – Góra Moraska oraz małe jezioro polodowcowe o powierzchni 0,2 km² – Zimna Woda. Przez rezerwat przebiega także szlak turystyczny żółty - do Rezerwatu Meteorytów.