Atrakcyjna Lubelszczyzna: Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów

Atrakcyjna Lubelszczyzna: Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów

Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów jest jednym z tych miejsc, które koniecznie trzeba odwiedzić będąc w Kazimierzu Dolnym. Dlaczego? Z wielu powodów. Piękny jest sam budynek – zarówno na zewnątrz, jak i w środku, otoczony wspaniałym ogrodem robi niesamowite wrażenie. Dodatkowym atutem jest trasa, którą musimy przebyć, by do Kuncewiczówki dojść – urokliwy Wąwóz Małachowskiego.

Dom Kuncewiczów mieści się przy ul. Małachowskiego w Kazimierzu Dolnym. Zwany jest również willą "Pod wiewiórką", a powstał 1936 roku. Należał do pisarki Marii Kuncewiczowej i jej męża Jerzego - prawnika, literata i polityka ruchu ludowego. Autorem projektu willi był Karol Siciński - pasjonat Kazimierza Dolnego w okresie dwudziestolecia międzywojennego, autor wielu zrealizowanych w mieście projektów architektonicznych oraz osoba odpowiedzialna za wiele prac rewaloryzacyjnych po II wojnie światowej.

Przestronna willa, zbudowana z białego kamienia (opoki kazimierskiej) i drewna miała być domem letniskowym Kuncewiczów. Tę rolę pełniła tylko do września 1939 r. Okres II wojny światowej Kuncewiczowie spędzili bowiem na emigracji dzieląc los wielu polskich intelektualistów. W tym czasie Kazimierz Dolny zajęli naziści. Do willi wprowadził się jeden z lekarzy wojskowych, będący pracownikiem utworzonego w Kazimierzu sanatorium dla rekonwalescentów wojennych.

Latem 1944 willę zajęli żołnierze Armii Czerwonej i utworzyli w niej sztab wojskowy. W czasie okupacji zniszczeniu uległo wyposażenie domu, z pieczołowitością gromadzone przez Kuncewiczów. Po zakończeniu wojny właściciele domu nie wrócili do Polski, zdecydowali się pozostać na emigracji.

Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów

Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów

Kazimierz Dolny, ul. Małachowskiego

Muzea 9.6


Kuncewiczowie powrócili do Polski dopiero na początku lat 60. XX w. Udało im się również odzyskać dom w Kazimierzu Dolnym. Mieszkali tu część roku, gromadząc wokół siebie wybitne osobistości - malarzy, pisarzy, dziennikarzy i polityków. W 1984 roku, po śmierci Jerzego Kuncewicza, Maria zdecydowała, że nie opuści już Kazimierza. Obietnicy dotrzymała. Zmarła w roku 1989.

Zgodnie z ostatnią wolą pisarki, jej kazimierski dom przez lata jednoczył artystów i był swoistym ośrodkiem pracy twórczej. Stało się to dzięki Fundacji Kuncewiczów, utworzonej w roku 1992 przez syna Marii i Jerzego – Witolda Kuncewicza. Jej celem było utrwalanie pamięci i dorobku światopoglądowego i literackiego Marii i Jerzego Kuncewiczów poprzez wielopłaszczyznowe działania w kierunku zbliżenia międzynarodowego, prowadzenie działalności na rzecz promocji Kazimierza Dolnego, jego historii i zabytków, upowszechnianie kultury i sztuki. Organizowano tu wystawy plastyczne i spotkania autorskie z pisarzami, poetami, naukowcami. Odbywały się koncerty, widowiska teatralne, a także konferencje naukowe z zakresu literatury, politologii, stosunków międzynarodowych. Fundacja zajmowała się również popularyzowaniem kultury mniejszości narodowych zamieszkałych w Polsce.

Obecnie działa tu oddział literacki Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym, poświęcony Kuncewiczom. Zachowane wnętrza wraz z ich oryginalnym wyposażeniem przygotowano tak, aby zwiedzający miał wrażenie pobytu we wciąż zamieszkałym, tętniącym życiem miejscu. Pokoje to także miejsca ekspozycji muzealiów m.in. cennych mebli, obrazów artystów związanych z Kazimierzem Dolnym z okresu kolonii artystycznej założonej przez Tadeusza Pruszkowskiego, niezwykłych pamiątek przywożonych przez Kuncewiczów z dalekich podróży, rodzinnych fotografii i archiwaliów. Niewątpliwą ozdobą domu jest otaczający go ogród. Położenie willi Kuncewiczów z dala oz zgiełku ruchliwego w sezonie turystycznym Rynku kazimierskiego pozwala na relaks i prawdziwy odpoczynek w otoczeniu natury i literatury.

Poszukaj noclegu w okolicy

Następny artykuł Atrakcyjne Podkarpacie:...

Komentarze

Zobacz również